Myrkdalen

Na ons verblijf in Hemsedal vertrokken we al vroeg naar ons tweede vakantiehuisje. Alleen al de route er naartoe was een feestje. Onze eerste tussenstop was ongeveer na een uurtje bij het plaatsje Borgund. We waren niet de enige die hier een kijkje gingen nemen bij een van de best bewaarde staafkerken van Noorwegen. Eerst keken we even bij de kleine tentoonstelling, waar we de hele geschiedenis van het kerkje voorbij zagen komen. De boefjes hadden vooral oog voor de schapenvachtjes, die er lagen.

Eenmaal terug in de auto reden we door de langste tunnel van Europa, de Laerdaltunnel. Bij het bekende plaatsje Flam hebben we even geluncht. Ook hier waren we niet alleen. Busladingen vol toeristen werden bij het wereldberoemde treintje gedropt. Daar hebben we ons maar niet aan gewaagd. Na de lunch reden we snel verder naar ons vakantiehuisje.

Ook dit huisje was weer prachtig. Het uitzicht was iets minder adembenemend dan in het vorige, maar nog altijd prima. De wasmachine maakte voor ons al veel goed. Nu konden er een heleboel kleren worden gewassen en opnieuw aangetrokken.
De eerste dag maakten we een korte wandeling om het park verder te verkennen, maar toen het wat harder begon te regenen, besloten we snel om te draaien. De volgende dag stond er immers weer een stevige autorit op het programma. We wilden naar het plaatsje Bergen en daarvoor moesten we twee uur rijden. Gelukkig zouden de uitzichten fantastisch mooi zijn. Helaas zagen we daar op de heenweg weinig van. Het regende zo hard, dat we niet veel meer zagen dan bewolking. De boefjes zagen er toch niet veel van: ze sliepen.
We parkeerden de auto bij de Grieghallen, het concertgebouw van Bergen. Dat was een prima plek, want we waren met een korte wandeling in het hart van de stad. Gelukkig regende het wel een klein beetje. In Bergen regent het namelijk 275 dagen per jaar, het zou dus wel erg vreemd zijn als wij daar geen deel van mochten uitmaken. Het is overigens een prachtige en gezellige stad. We troffen het enorm, want het Large Ship Festival was in volle gang. Er was van alles te doen voor jong en oud, maar opvallend waren vooral de prachtige boten, die in de haven lagen. Hierdoor was het wel onmogelijk om een foto te maken van de typische pakhuizen bij Bryggen. De pakhuizen zijn nu winkels geworden, waar prachtige designstukken worden verkocht. Samen met onze oudste boef gingen we op zoek naar mooie spullen, want sale in Noorwegen en Tax Free shoppen is zeker de moeite waard.

Het Floibanen-treintje deden we ook net wat anders. We liepen tot de helft, waar we de kindjes lekker lieten genieten van het speeltuintje. Ze vonden het heerlijk. Het beloofde treintje werd niet gemist. Verder hebben we heerlijk gewinkeld, gewandeld en genoten van het prachtige weer. Jawel, die middag was het echt heerlijk zomerweer. Niet te warm, niet te koud. Ik durf het haast niet te zeggen, nu het in Nederland zo heet is.

De dag na het bezoek aan Bergen hadden we ook een heerlijke zomerse dag. We reden op ons gemak naar Vangsnes, waar we de veerboot naar Dragsvik hebben genomen. Deze tocht over het Sognefjord is geweldig. Dat was overigens de route er naartoe ook weer. Er was zo veel te zien, dat we zelfs een aantal keer zijn gestopt voor een foto. Daar hebben de boefjes niets van gemerkt. Die sliepen weer. Ze waren gelukkig wel wakker op het pontje.

Na de aankomst zochten we een mooie plek om te lunchen op de weg naar Balestrand. Dat was immers onze bestemming vandaag. Daar wilden we een wandeling maken en daarna lekker zwemmen in het Sognefjord. Dat plan lukte helemaal. De meneer bij de Tourist Information liet ons een geschikte wandelroute zien. Er was veel bos, de route klopte, we konden onderweg water drinken uit de bronnen, de schapen lieten ons met rust en we vonden de weg terug. Een betere wandeling konden we niet maken na de spannende ervaring van enkele dagen geleden.

Eenmaal terug in het dal zochten we een klein strandje waar onze kleine Pluis heerlijk kon dedderen. Haar grote broer en zus vermaakten zich ook heerlijk in het water. Wat een fijne, verkoelende duik was dat.

Een tikje moe, maar erg voldaan reden we terug naar ons vakantiehuisje. Daar moesten de volgende ochtend alle spullen worden ingepakt voor een nieuw avontuur. Er was echter nog een mysterie niet opgelost, namelijk het mysterie van het verdwenen tientje. Het zou zomaar de titel kunnen zijn van een kinderboek, maar onze boevenjongen zat er toch maar mooi mee in zijn maag. Van opa en oma had hij tien euro gekregen. Hij was er dolblij mee. Hij kon maar niet kiezen of hij er een Mario-knuffel of een Paw Patrolhond van zou willen kopen als souvenir. De eerste ochtend in het nieuwe huisje had hij zijn briefje weer uit zijn portemonnee gehaald met de vraag wat hij ervan moest kopen. Even later was het tientje verdwenen. De paniek was groot. Overal ging hij zoeken, zijn zussen schoten te hulp, wij zochten mee, maar nergens vonden we zijn geld. Grote zus wreef nog even flink wat zout in de toch al enorme wond, door te vertellen, dat opa en oma dit toch wel heel erg zouden vinden. Het hele huisje was uitgekamd, maar nergens vonden we wat we zochten. Vlak voor we het huisje helemaal leeg hadden (en de auto weer helemaal vol) keek ons manneke nog een keer onder de bank. En ja hoor, gelukkig was het daar met een bijzondere boog terecht gekomen. Ons mannetje straalde met zijn tientje alsof hij miljonair was geworden.

In het volgende verhaal gaan we naar ons laatste huisje. Opnieuw zijn we heel benieuwd welke verrassingen ons te wachten staan.

Hemsedal

De eerste ochtend in Hemsedal was een regenachtige. Desondanks besloten oudste boef en manlief een oude traditie in stand te houden. Op vakantie gaan ze, als dat enigszins mogelijk is, samen broodjes (of stokbrood) halen voor het ontbijt. Dat was dit keer een hele opgave, omdat de dichtstbijzijnde supermarkt naast de receptie zat. Hiervoor moesten ze helemaal naar het dal en dat was een afdaling van een kilometer of 4. Gewapend met paraplu en regenjas trotseerden ze weer en wind. Anderhalf uur later kwamen ze doorweekt en een tikje gedesillusioneerd weer boven. Deze supermarkt was alleen in de winter open...
Tegenover de tourist information in het dorp zat wel een supermarkt. We deden op beide plekken goede zaken. Na de lunch klaarde het op en we trokken onze (nieuwe) bergschoenen aan om aan onze eerste bergwandeling te beginnen. De mevrouw van de tourist information had een prachtige wandeltocht aangekruist, die ons langs prachtige watervallen en schitterende uitzichten zou leiden: Storhovda!
De eerste stevige klim konden we nog met de auto doen. Na 5 kilometer bergop te zijn gereden, wisten we het startpunt te bereiken, de Gravset Langrensarena. Vol goede moed klommen we omhoog en na een tijdje vonden we het prachtige uitzichtpunt, de Storhovda. Er was echter nergens een waterval te bekennen. We vroegen het aan de grazende schapen, die met belletjes hun aanwezigheid op de berg kenbaar maakten. Ons kleinste boefje kreunde en steunde af en toe bij de steile klimmetjes, maar de geweldige meren en uitzichtpunten maakten alles goed. Stoer trokken we verder op zoek naar de waterval. In de verte dachten we steeds een waterval te horen, maar nergens zagen we er een van dichtbij. Gelukkig was het prachtig weer en we hielden vrolijk vol.

Toch leek er maar geen eind te komen aan deze wandeltocht. We waren inmiddels bijna drie uur aan het wandelen en volgens het boekje was de wandeling ongeveer twee uur. Overal volgden we keurig de blauwe strepen op bomen en rotsen (het was immers een blauwe wandelroute), maar we leken echt pas halverwege de ronde. Gelukkig vonden we een bordje met Geiteberget. Dat was een andere route, die redelijk te doen moest zijn voor kinderen. In de verte hoorde we onweer naderen, wat toch voor wat paniek bij ons zorgde. Oudste boef bracht precies op het juiste moment redding, door het optimistische lied "Laat je hoofd niet hangen" in te zetten. De afdaling was net wat gemakkelijker, al waren veel stenen en boomstronken behoorlijk glibberig. Het laatste stuk van dit avontuur was nog een verhaal op zich. We moesten ons door de schapen heen worstelen, die allemaal graag een handtekening van onze stoere bergbeklimmers wilden scoren. Als opdringerige hooligans trokken ze onze boefjes aan hun regenjasjes, die daar toch wel van schrokken.

We hadden inmiddels wel de bewoonde wereld teruggevonden, maar de auto stond natuurlijk nog vier kilometer hoger op de parkeerplaats. Manlief besloot zijn ervaring met liften van vroegere vakanties in te zetten om niet helemaal naar boven te hoeven lopen. Vrijwel meteen stopte er een aardige mevrouw, die hem een lift gaf naar de auto. We bleken meer dan vijfenhalve kilometer te hebben gewandeld met een hoogteverschil van meer dan 300 meter. Het was een spannend, maar onvergetelijk avontuur.
De volgende dag besloten we wat rustiger aan te doen. Het was bewolkt, maar droog. Vlakbij het plaatsje Tuv lagen de Rjukandefossen. Deze dubbele waterval is eenvoudig te bewandelen. Het was vergeleken met de dag ervoor inderdaad een eitje. Het bruggetje over de klif was wel spannend. Hier durfde onze boevenjongen zelfs geen spannende capriolen uit te halen.

Na het bezoek aan de watervallen wilde de boefjes graag een vis vangen. In de rivier in de buurt van de watervallen mocht je vissen. Gewapend met een kleurrijk visnetje dachten ze er gemakkelijk een vis uit te kunnen scheppen. Dit bleek niet zo gemakkelijk. Manlief probeerde het zelfs op blote voeten in het water, maar ook dat mocht niet baten.

Om toch ook vandaag nog wat avontuurlijks te doen, reden we terug naar ons park, waar vandaag de skilift in werking was. We ploften in de skilift, al vonden de boefjes het wel koud. Gelukkig konden we bovenop de berg in het restaurantje lekker bijkomen met warme chocomel. We genoten van het uitzicht, waar we deze keer niet voor hadden hoeven wandelen.

Omdat de wolken steeds dreigender werden en er veel regen voorspeld was, gingen we maar snel weer met de lift naar beneden. Eenmaal terug in ons vakantiehuisje konden we nog even lekker spelletjes spelen, kleuren en knutselen. Manlief wilde nog even de berg op rennen. Dat ging nog net, want vlak daarna zagen we niets meer van het prachtige uitzicht. De mist zou nog wel even blijven hangen.
Vandaag was onze laatste dag in Hemsedal. De mist hing er nog steeds. Het regende onophoudelijk. Gelukkig hadden we een goed alternatief: het waterpark Tropicana in Gol. Onze boefjes genoten van alle mogelijkheden in dit zwembad. Kleine Pluis en ik waren vooral te vinden bij de peuterglijbaan en de wild waterbaan, terwijl de andere boeven met papa alle grote glijbanen binnen en buiten (het regende wel, maar je was toch al nat) uitprobeerden. Ook het golven vonden ze allemaal erg interessant. Op de terugweg regende het nog steeds. Waar we op de heenweg naar Gol nog een prachtige waterval zagen, op de terugweg was het zo bewolkt, dat we die zelfs niet zagen. Nu liggen de boeven voor de laatste keer te slapen in dit vakantiehuisje en is het gestopt met regenen. Morgen pakken we alle spullen weer in en gaan we op weg naar de volgende halte in de buurt van Voss. Het zal mij benieuwen of we het droog houden.

Op reis

Onze boeven hadden er al een tijd naar uitgekeken en vanochtend was het eindelijk zo ver: we gaan op vakantie. De afgelopen dagen heb ik alle spullen bij elkaar verzameld, terwijl manlief onze boefjes  probeerde te entertainen. Opa en oma kwamen ons nog even uitzwaaien. Het afscheid viel vooral onze oudste boef wel wat zwaar, maar de televisietjes in de auto maakten veel goed. De weg naar Noord-Duitsland werd zo een eitje.
Na ruim vijf uur vonden we ons hotel in Gremersdorf. Manlief had een eenvoudig hotelletje voor bejaarde Duitsers geboekt, waar we goed konden overnachten voor de boottocht van de volgende dag. Na het inchecken reden we snel naar het vlakbij gelegen Heiligenhafen. Dat plaatsje ligt prachtig aan de Oostzeekust. De boefjes konden hier lekker over het strand rennen, klimmen en klauteren in de speeltuintjes en even spelen op de plaatselijke kermis. We aten krulfrietjes op het festivalterrein, waar we ondertussen konden genieten van live-muziek. Een goed begin van onze zomervakantie.

De volgende ochtend genoten de boefjes van het ontbijt in het hotel. Oudste boef ging voor de bacon & eggs, de kleintjes hielden het alleen bij de eieren. Ze hadden meteen een goede bodem om later de boot op te kunnen gaan. We moesten nog een klein uurtje rijden naar Kiel. Daar lag een enorm schip op ons te wachten. Deze boot was nog groter en luxer dan de boot naar Zweden van vorig jaar met een compleet winkelcentrum, een zwembad, een bioscoop, een theater en nog veel meer. Onze boeven wisten niet waar ze moesten kijken. De kamers waren ook erg fraai. Uit het plafond en uit de muur kwamen bedden en van de bankjes kon je ook een bed maken. We hadden in Duitsland nog even wat boodschappen gedaan in een supermarkt, zodat we gewoon in onze kamer konden eten. De restaurants aan boord waren prachtig, maar ook erg prijzig. Even echt Nederlands op vakantie.

We keken allemaal vol spanning hoe onze boot onder de brug van Denemarken wist te varen. Twee jaar geleden was het noodweer, toen we deze brug zelf met de auto trotseerden. Nu scheen het zonnetje en zagen we hoe enorm groot en hoog de brug was.

Na een rustige, maar erg gezellige nacht op de boot werden we 's ochtends wakker in Noorwegen. De boot voer door de Oslofjord. Ook dat was prachtig om te zien. Manlief joeg onze kleine Pluis nog even de stuipen op het lijf, toen hij haar optilde en grapte met de vraag of hij haar overboord moest kieperen. Dat was zelfs voor ons kleine stoere meisje net iets te ruig.

Haar boevenbroer had vorig jaar op de boot een Paw Patrolknuffel gekregen. Hij had op deze boot een aantal Paw Patrolvriendjes gezien. Helaas zal hij echt nog even moeten wachten tot we weer terugvaren over twee weken.
Eenmaal in Oslo wisten we vrij snel de boot te verlaten. Het was een mooie zonnige ochtend in Noorwegen. Na anderhalf uur rijden vonden we het tijd voor een tussenstop. Wat een prachtige uitzichten hadden we inmiddels al achter de rug. Er was zo veel te zien, dat zelfs de televisietjes uit konden blijven. Bergen, fjorden, meren, precies zoals in de boekjes staat: na elke bocht een ander uitzicht. Ook voor onze lunch vonden we een prachtige plek aan een schitterend meer. De broodjes met speculaas vonden gretig aftrek.

We moesten nog eens anderhalf uur rijden om het plaatsje Helsedal te bereiken. We vonden de receptie van ons vakantiehuisje heel snel. We bleken een huisje boven op de berg te hebben. Manlief wist alleen niet, hoe we de berg het best op konden rijden. Na een eerste spannende poging, die voor onze auto echt onmogelijk bleek, gingen we terug naar de receptie om de juiste weg uitgelegd te krijgen. De auto had het zwaar, maar we kwamen boven. Wat een fantastisch huis! Hier gaan we zeker enkele fantastische dagen hebben. Aangezien de zon nog scheen en we keurig op tijd bij ons huisje waren, konden we nog even de omgeving verkennen, voordat we de bedden gereed gingen maken voor onze eerste nacht in deze plaats. De boefjes ontdekten, dat er nog stukjes sneeuw lagen en wilden hier natuurlijk nog even in spelen. Sneeuw op je zomervakantie was toch echt wel heel speciaal.