Topdag

Vandaag werkten we hard om to-do-lijstjes af te werken: twee spreekbeurten, twee surprises, huiswerk voor de hele week, genoeg te doen dus. Het was er immers goed weer voor en zo is de rest van de week weer wat rustiger buiten de schooluren om. 

Gisteren konden we eindelijk een mijlpaal afstrepen. Even dachten we dat dit feest vanwege de nieuwe maatregelen niet door kon gaan, maar gelukkig bleek dit niet het geval te zijn. Kleine Pluis kon na twee lockdowns haar zwemdiploma-A in de wacht slepen. Om 4.30 uur stond ze al naast ons bed met de vraag of het al ochtend was en we ons klaar moesten maken voor dit moment? De spanning voor deze gebeurtenis was erg groot. Ze deed het fantastisch en ze was apetrots op haar prestatie, net als wij allemaal!

Onze boevenvriend had ook een geweldige dag. Hij wist met zijn voetbalteam te winnen van een eerste team en hij kreeg een rondleiding door zijn favoriete stadion. Hij had dit samen met zijn vader gekregen voor zijn 9de verjaardag. Ademloos keek hij rond en hij hoopte natuurlijk ook nog zijn favoriete speler te ontmoeten. Misschien kunnen jullie uit de foto's opmaken, wie dat is...

Na drie weekenden feestjes (familiefeest van onze oudste en middelste boef, kinderfeest van ons boevenvriendje en het tienerfeest van dochterlief) en deze activiteiten was het fijn om vandaag even niets te moeten, behalve alle schoolopdrachten.

Helaas kunnen de komende tijd veel dingen weer niet doorgaan, maar we zijn erg blij met al die leuke dingen, die nog wel door kunnen gaan. Misschien heb ik nu zelfs in de avonduren wat meer tijd om nog een blog te maken over de feestjes van de afgelopen weken, haha.

Martelange

We hadden een heerlijke week vakantie in de Belgische plaats Martelange, een geweldig bosgebied in de Ardennen op nog geen vijf minuten afstand van Luxemburg. We genoten daar enorm van de rust en de mooie omgeving. Geen WiFi (volgens de kinderen hadden wij dit met opzet hierop uitgezocht), geen elektrische apparaten, zoals een televisie, magnetron, vaatwasser, waterkoker. Zelfs geen oven. Dat was volgens onze oudste boef nog het ergst, want dan kon ze niks bakken. We leerden hier dus ook echt onthaasten en dat hadden we nodig na weer een intensief schooljaar. De kinderen speelden veel spelletjes en spraken aan het einde van deze vakantie af, dat ze dit ook thuis vaker zouden inzetten in plaats van een iPad of spelcomputer. Al sluipt het er nu alweer stiekem in en lijken ze deze afspraak alweer te zijn vergeten.

We maakten wandelingen in deze omgeving, bezochten kastelen in Luxemburg, zwommen in een meer in de buurt en wandelden iedere ochtend naar het dorpje voor een ontbijt van streekproducten.

Op de terugweg konden we laten zien, dat we echt hadden leren onthaasten. Op anderhalve kilometer voor de grens met Nederland (16 kilometer voor Maastricht) kwam de auto stil te staan. Gelukkig wisten we op de vluchtstrook te komen en we belden de ANWB. Na drie kwartier kwam een vriendelijke Franstalige wegenwacht, die ons met de auto de grens over wist te zetten. We kunnen dus met trots stellen, dat we dit jaar werkelijk België zijn uitgezet. Helaas lukte het de ANWB niet om snel een vervolg te geven aan de eerste sleepactie. We hebben daar nog zeker 6 uur moeten wachten voor we vanaf de parkeerplaats verder geholpen konden worden. Jullie begrijpen vast, dat we hier niet erg blij van werden. Mijn lieve zusje besloot uiteindelijk om naar ons toe te rijden, zodat we de kinderen in ieder geval richting huis konden brengen. De auto is inmiddels naar de garage bij ons in de buurt gebracht en daar is helaas gebleken, dat het de laatste rit met deze auto is geweest. Bij de ANWB werd inmiddels duidelijk, dat de hulpverlening niet door de beugel kon. De volgende dag werd er een mooi goedmakertje thuis bezorgd. 

Al met al een avontuur waar we nog regelmatig aan terug zullen denken.

Van zijn geloof gevallen...

Gisteravond was dan toch echt het moment aangebroken, waar we al een tijd tegenop hadden gezien. Drie jaar geleden (11 augustus 2018) vertelden we onze oudste boef het grote geheim van Sinterklaas. Nu was het de beurt aan ons boevenvriendje om hem te vertellen hoe de vork in de steel zat. Van de drie boefjes is hij degene, die het meest in de magie van dit feest geloofde. We vreesden daarom verdriet, ongeloof en misschien ook boosheid. Niet alleen wij waren hier bang voor, ook zijn beste vriend had dit soort reacties verwacht en had al laten doorschemeren, dat hij er voor zijn vriend zou zijn als het moment daar was. Hij was twee maanden eerder op de hoogte gebracht. We pakten het boek erbij dat we ook drie jaar geleden bij zijn zus gebruikt hebben. Haar naam met de datum stond in het boek genoteerd, dus hij was erg verrast dit tegen te komen in het verhaal. Manlief begon voor te lezen.

Langzaam maar zeker begonnen de spreekwoordelijke kwartjes te vallen. Geen verdriet, geen boosheid, maar net als zijn grote zus kwam er vooral gelach. Lachen om opa die aanbelde op Pakjesavond en zich snel uit de voeten moest maken in plaats van een Piet, lachen om de collega van papa die aan de telefoon belde als Sinterklaas, lachen om ons, omdat we moesten wachten tot ze sliepen om pakjes in de schoenen te doen. We haalden opgelucht adem. We keken samen nog even naar de vele foto's en filmpjes, ook van acteurs in het sinterklaasjournaal die hij nu aan hun stem herkende. Met weemoed keken we naar de foto's van zijn sinterklaastijd de afgelopen 8 jaren.

We beloofden hem dat we net als andere jaren gingen genieten van het kijken naar het Sinterklaasjournaal, dat hij nog steeds zijn schoen mocht zetten (en hij nog steeds mee zal zingen), dat er een pakjesavond zal zijn met pakjes voor zijn zussen en voor hem, dat we pepernoten blijven bakken en nog veel meer. Hij zag zelf nog een groot voordeel. Hij hoefde nu zijn best niet meer te doen om lief te zijn en mocht nu zelfs stout zijn, want de verhalen in boeken en films over de zak naar Spanje waren toch niet waar. Gelukkig heeft hij een grote zus, die van knutselen houdt, want aan alle surprise-toestanden moest hij nog niet denken. 

We zijn zeer benieuwd hoe hij zal reageren, als het straks in november zover is en een Sint hem zal begroeten. We zien nu al voor ons hoe hij hier bedenkelijk naar zal kijken. Tot die tijd heeft hij plechtig beloofd een goede Hulpsinterklaas te zijn voor zijn kleine zusje.

 

Roze droomwereld

Na de eerste vakantiedagen even thuis bij te zijn gekomen met oude bekenden, vriendjes en vriendinnetjes, hadden onze liefste oudste boef en ik een eerste vakantie-uitje. Een paar weken geleden reserveerde ik tickets voor het museum Wondr Experience in Amsterdam. De laatste keer dat we in deze stad waren, was het er haast uitgestorven en was alles gesloten. Nu konden we een bezoek brengen aan dit mierzoete museum. Onze tiener heeft sinds haar verjaardag een mobiele telefoon. Dit museum is speciaal ingericht om allerlei selfies en TikTok-effecten te maken voor social media. Nu heeft dochterlief zelf nog geen accounts voor FB en Insta, maar deze foto's waren te leuk om voor het eigen archief te maken. Welke tiener wil zich niet in een roze walhalla begeven met glitters, unicorns (eenhoorns mag blijkbaar niet meer gezegd worden), knuffels en snoep? Wat was het heerlijk om haar hier te zien genieten, zonder haar treuzelende broertje en zusje. Al moesten we op sommige plaatsen in het museum veel geduld hebben om een foto te kunnen maken, ondanks het tijdslot. Kijk haar toch eens genieten...

Toen we na twee uur het museum weer uitstapte, pakten we de veerboot over het IJ naar het centrum van de stad. Hier slenterden we door de straatjes. De vorige keer was Tony Chocolonely's Bar gesloten. Nu konden we er wel naar binnen. Het bleef bij een kijkje nemen, want we vonden het in de stad toch best druk. Vlug een wandeling via de grachten en de negen straatjes. Ondertussen bewonderden we nog wat prachtige schilderingen in de stad.

Gelukkig stemde dochterlief nog in met een bezoekje aan een wolwinkel met handgeverfde wol. Ik kocht hier een paar mooie strengetjes, die nu nog even in mijn mand blijven liggen (de reden hiervan volgt in een andere blogpost). We waren blij dat we vanmorgen twee paraplu's in de tas hadden gestopt. Op de weg terug naar de auto kregen we een paar enorme regenbuien over ons heen. Het was de juiste tijd om  huiswaarts te keren. Thuis stond zoonlief ons al op te wachten met de mededeling, dat hij ook naar een museum wil. Geen regenbogen (oh, sorry... rainbows) en glitter, roze en dat soort zoetigheid. Hij wil graag naar het PSV-museum. Eens kijken of dat in de vakantie te regelen is.