München

Deze zomervakantie trokken we met onze boefjes Europa in. Op de planning stonden acht verschillende plekken in vier verschillende landen. We wilden een mooie, afwisselende reis maken. Manlief en onze oudste dochter bedachten de verschillende plekken en bestemmingen, die ze door het plaatselijke reisbureau lieten vastleggen.

De eerste bestemming was München. Dat was eigenlijk alleen een tussenstop op weg naar Oostenrijk, maar omdat onze boevenzoon een enorme voetballiefhebber is, bleven we er twee nachtjes en brachten we een bezoek aan de Allianz-Arena, het indrukwekkende stadion van Bayern  München. 

Vroeg in de ochtend vertrokken we (het plan was 5 uur, maar we waren ook best tevreden met half 6). De eerste uurtjes konden we heerlijk rustig vooruit. In Duitsland kwamen we toch al snel in verschillende files terecht. Vlak voor München begon onze auto enigszins te roken. Er leek iets mis met de koelvloeistof en na een reis van 12 uur rijden bereikten we ons hotel/appartement midden in het centrum van de stad. Helaas moesten we onze nasmeulende auto in een parkeergarage een blok verderop parkeren, zodat we regelmatig even moesten wandelen om wat spullen te halen. 

Vanuit onze hotelkamer hadden we uitzicht op de Altstadt van München en binnen vijf minuten stonden we midden in het centrum. Ideaal dus voor een eerste stop. Het hoogtepunt was voor onze voetbalfreak de stadiontour. Wat een prachtig, modern stadion was deze Arena. Wel jammer dat ze nog bezig waren met een nieuwe hybride grasmat. Het was nu nog een zandvlakte. (de naam Arena snapten we toen natuurlijk wel). 

Ons boevenvriendje keek zijn ogen uit. Van zijn neefje had hij ooit een shirt van deze club gekregen. Dat moest natuurlijk aan vandaag. De hymne van de Champions League in de catacomben maakte veel indruk. Ook de kleedkamers, de persruimte en het museum met alle prijzen kon hij enorm waarderen. Zijn zussen vonden het ook interessant om rondgeleid te worden. Onze gids vertelde heel enthousiast in het Duits. Dat was wat lastig te verstaan. De akoestiek werd getest en daar werd door alle drie heel hard mee gegild. 

Na de stadiontour kregen we ook nog een tour door de stad. Dat vonden de boefjes een stuk minder spannend. De verhalen van onze gids gingen vooral over de verschillende bierbrouwerijen en de historische hoogtepunten van de stad. Na afloop maakten we zelf ook nog een rondje door München. De Karlsplatz, de Karlstor, de Frauenkirche en de Marienplatz zijn prachtig, maar de boefjes vonden eigenlijk vooral de Legostore echt de moeite waard. Daar konden ze echt even lekker spelen. 

Na twee nachtjes in de twee na grootste stad van Duitsland (na Berlijn en Hamburg) vertrokken we de volgende dag naar Gerlos in Oostenrijk. 

Bonjour

Het is nooit te laat om een goede gewoonte weer op te pakken. Na iedere vakantie volgde er enkele jaren geleden altijd een blogpost. De laatste jaren heb ik wat minder gepost. Het Hemelvaartweekend in Parijs vond ik een mooie gelegenheid om wat verhalen en foto’s met jullie te delen (ook al is dat alweer twee weken geleden 😅)
Omdat manlief al 25 jaar op dezelfde school werkt, mochten we dit weekend naar Parijs. Al vroeg in de ochtend vertrokken we naar deze prachtige stad, die we jaren geleden met de oudste twee boefjes hadden bezocht. Toen was het een bliksembezoekje aan de Eiffeltoren en de Notre Dame, dit keer hebben we uitgebreid de tijd om de stad te verkennen.

Dag 1:
De eerste uitdaging was het bereiken van de parkeergarage, die we ver buiten het centrum hadden gevonden. Met de metro konden we dan gemakkelijk naar ons appartement, dat echt fantastisch in het hart van de stad lag. Precies op de afgesproken tijd bereikten we onze slaapplek voor de komende dagen. Het was nog wel even spannend, omdat we niet direct contact kregen met de verhuurders. Er was volop verwarring over de reservering, maar gelukkig meldde zich later de juiste personen. Met een mini-liftje (voor maximaal twee personen) trokken we naar de vierde verdieping, waar de kamerindeling snel was gemaakt: de boefjes mochten alle drie in de woonkamer bij elkaar slapen. 

De eerste wandeling door Parijs was meteen heerlijk. We liepen onze straat uit en we waren al direct aan de Seine. Daar waren we niet de enige toeristen. Je kon merken dat Parijs tijdens het Hemelvaartweekend een populaire bestemming was. We wandelden langs de resten van de Notre Dame en we zagen een pianist midden op straat op het andere eilandje in de Seine. Het was heel gezellig langs de zonovergoten rivier, die we te voet verder volgden tot we bij het Louvre waren. Wat is dat toch een gigantisch museum. Later zullen we ook een kijkje binnen gaan nemen. 

Om lekker wat te kunnen eten besloten we de eerste dag een supermarktje te zoeken. In ons appartementje konden we een eenvoudig dinertje nuttigen. De kleine boefjes waren inmiddels aardig vermoeid. Het leek me goed als we die nog even zouden sparen. Zoonlief kon dan ook nog even de belangrijke voetbalwedstrijd van AZ kijken, terwijl onze puberboef met haar vader nog even een rondje kon maken door de stad bij avondlicht. Zij kwamen daar nog een prachtige paleistuin tegen, waar ze samen in geuren en kleuren over konden vertellen. 

Dag 2:

Tijdens onze omzwervingen hadden we al een Boulangerie om de hoek ontdekt. Natuurlijk wilden we zo veel mogelijk genieten van alle lekkers in Frankrijk, dus ging onze puberboef al vroeg met papaboef op pad voor croissantjes, brioche en baguettes. Wat smaakt dat toch heerlijk. 

Na het ontbijt pakten we de metro naar de Eiffeltoren. Er stond een gigantische rij, die we maar snel voorbij liepen. Het blijft leuk om daar foto’s te maken in het park naast de toren. We wandelden samen via de militaire school naar Des Invalides. Dat was echt een hoogtepunt van de reis. Wat een prachtige plek, al hebben we de tombe van Napoleon maar even gelaten voor wat het was. De kleine boefjes vonden het maar een griezelig idee. De kanonnen waren natuurlijk wel heel geschikt om wat grappen mee uit te halen.

Na een snelle lunch wandelden we verder. Tussen het grote en het kleine paleis door naar de Champs Elyssee, waar we meteen de Arc des Triomf mooi in beeld hadden. Onze oudste boef krijgt volop Frans in de brugklas, maar ze vond dat l’eau de Triomf veel mooier klonk. Ze bleef dit monument dan ook zo noemen. Wandelend over de Champs Elyssee kregen we toch wel zin om wat te drinken. Het leek ons wel verstandiger om daar een zijstraat van een zijstraat voor in te duiken. In een prachtige bar (met heel groot voetbalscherm voor onze voetbalboef) dronken we even wat, om daarna ook enkele winkeltjes binnen te gaan  (vooral om te kijken). Zo zagen we een Harry Potter-winkeltje en natuurlijk de officiële PSG-winkel. Daar gingen de boefjes virtueel op de foto met enkele favoriete voetballers. 

Na deze wandeling namen we de metro terug naar ons appartement, zodat we even konden uitrusten. Manlief ging op verkenning om een mooie plek te vinden, waar we die avond wat zouden kunnen eten. Hij kwam met een grappig eettentje op de proppen: The Frog and the Rosbeef. Ook al klonk de naam niet echt Frans, toch was het zeker de moeite waard. Na het eten stortten de kleine boefjes opnieuw in. We besloten dat het beter zou zijn als ik die avond met onze onvermoeibare puberboef wat foto’s zou gaan maken in de avond en dat manlief de kleine boefjes ging entertainen. Het was weer een mooie dag in het heerlijke Parijs.

Dag 3:

Zaterdagochtend stonden we vroeg op, zodat we op tijd bij het Louvre konden zijn. We waren zo vroeg, dat onze boulangerie nog niet open was. Gelukkig zat er een straatje verderop nog één. Net iets later dan gepland, maar nog steeds aardig op tijd stonden we in de rij. We kwamen er al snel achter, dat we de kaartjes beter vooraf online hadden kunnen bestellen. Manlief probeerde het nog snel te doen, maar we hadden onze creditkaart thuis laten liggen. Dat gaat ons in de zomervakantie niet nog een keer gebeuren. Nu stonden we wel een tijdje buiten te wachten. Gelukkig was het lekker weer. Ons puberboefje kon heerlijk mopperen over andere mensen. Ze kwam zo veel vapers en rokers tegen, die ze enorm vond stinken. Laten we hopen dat ze dat zo blijft vinden. 

Eenmaal binnen werden we overweldigd door de prachtigste kunstwerken. Ons boevenmannetje kreeg spontaan jeuk van de lentekriebels bij het zien van allerlei blote beelden, waar vaak ook nog eens wat was afgebroken. Natuurlijk wilden we ook de Mona Lisa zien. Ons kleinste boefje vond het maar een moeilijke naam. We keken onze ogen uit! Niet alleen de kunstwerken, maar ook het gebouw en de verschillende vertrekken waren meer dan de moeite waard. Ook al hebben we maar een heel klein gedeelte gezien, het was prachtig. 

Na alle kunst in de ochtend werd het tijd om ook wat souvenirs te shoppen. Onze boevenzoon had zijn zinnen gezet op het uitshirt van PSG. Met de metro gingen we daarom maar even terug naar de PSG-winkel. Zijn maat was niet meer beschikbaar. Het werd daarom een shirtje op de groei…

Vervolgens namen we de metro naar Montmartre, waar we even konden uitrusten voor de Sacre Coeur. Wat een drukte was het daar. We genoten van de muziek en de sfeer. Het plein met alle kunstenaars bleek op zaterdagmiddag echt overvol. Daar ontvluchtten we maar snel de massa om nog even uit te rusten in ons appartementje. 

Manlief ging eerst met onze grootste boef nog even op pad om een souvenirtje te zoeken. Samen vonden ze een shirt bij de officiële Parijs Olympische Spelen 2024-winkel. Daar werkte het pin-apparaat niet, dus ging manlief op zoek naar een automaat. Bijna werd zijn pinpas ingeslikt. Gelukkig hoestte de automaat nog net op tijd de pas uit. Geschrokken kwamen ze samen weer terug, maar de missie was wel geslaagd. 

Ook ons kleinste boefje wilde een souvenirtje, dus papaboef kon nog een keer op pad. Dat bleek een stuk makkelijker, want binnen de kortste keren stonden ze samen weer binnen met een mooi armbandje voor ons boefje. 

Schuin tegenover het appartement zat een Italiaans restaurantje, IT. Daar gingen we die avond lekker dineren. De meiden kozen voor een pizza Nutella. Niet echt Frans, maar wel heel lekker. Na het eten namen we de metro naar de Eiffeltoren. We hadden gehoord dat er elke avond om 22.00 uur een gigantische lichtshow zou zijn. Die wilden we natuurlijk wel zien. Bij metrostation Saint Michel stapten we over. De volgende halte was Musee d’Orsay. Er werd iets omgeroepen in de trein, dat haast niet te verstaan was. Toen ging ineens het licht uit. De boefjes schrokken zich een ongeluk. We sprintten de trein uit. Daar troffen we een hele lieve mevrouw, die vertelde dat we 20 minuten moesten wachten. Dan kwam de trein die ons naar de Eiffeltoren zou brengen. 

Dat bleek helemaal te kloppen. Bij het uitstappen waren we nog even aan het zoeken naar de juiste richting. Opnieuw wees dezelfde mevrouw ons de goede kant op, zodat we toch nog op tijd waren voor de lichtshow. Wie zou deze engel naar Parijs hebben gestuurd?, vroegen we ons af. Ik denk dat ik het antwoord wel weet.

De lichtjes waren schitterend en we hadden helemaal geen spijt van onze spannende tocht met de metro. Na afloop gingen we wel weer snel terug, want de vermoeidheid begon wel toe te slaan hier en daar. 

Dag 4:

De laatste dag van onze mini-vakantie in Parijs stond vooral in het teken van de terugreis. Toch wilden we er nog een mooi dagje van maken. Onze Boulangerie was om 8 uur al open, dus moest er nog een keer van worden geprofiteerd. Na het ontbijt pakten we alvast zo veel mogelijk spullen in. 

We konden die ochtend nog wel even onze spullen in het appartement laten staan. Dat gaf ons de kans om Sainte Chapelle te gaan bekijken. Deze kerk werd ons aangeraden door de collega van manlief. De kerk kreeg daarom al snel de naam: de kerk van Theo. Hij had niets te veel gezegd: wat een fantastisch mooie kerk, waar het licht prachtig door de glas-in-lood-ramen viel. De kleuren waren fenomenaal. Onder de indruk wandelden we terug in de richting van ons appartement. We maakten nog even een ommetje langs Centre Pompidou. Daarna verzamelden we alle bagage om de metro te nemen naar de parkeergarage. Helaas was de kortste lijn deze keer afgesloten. Met een mooie overstap en wederom de hulp van een aardige metro-service-medewerker wisten we onze auto terug te vinden. 

De terugreis verliep heel voorspoedig tot Antwerpen. Daar stond al het verkeer compleet vast, waardoor we niet om 17.30 uur, maar om 20.00 uur thuis waren. Een beetje moe, maar heerlijk voldaan keken we terug op een grandioos feestweekend. 

Jaaroverzicht 2022

Na lang twijfelen heb ik toch maar besloten om hier een jaaroverzicht te plaatsen. Naast een hele verdrietige periode kende het jaar immers ook mooie momenten, waar de boefjes later vast met plezier op zullen terugkijken. Traditiegetrouw start ik eerst het jaar van ieder boefje afzonderlijk.

Het jaar van onze oudste boef was er één met afsluiten en een nieuwe start. Na een paar gezellige dagen op het schoolkamp van groep 8 en een prachtige rol in de eindmusical, waar je de sterren van de hemel zong, begon na de zomervakantie het grote avontuur op de middelbare school. We hebben je in de tweede helft van het schooljaar in groep acht al wat zien veranderen. Na de zomervakantie ging het ineens erg snel. Ons meisje veranderde in een jonge dame. De puberteit deed haar intrede. We spreken elkaar nu aan op ooghoogte en je hangt regelmatig om mijn schouders om te meten of je me voorbij bent gegroeid. Je slaapkamer is in een waar slagveld ontaard. De vloer ligt bezaaid met kleding en overal vind ik serviesgoed terug, vanwege een hongerklap na schooltijd en tijdens het maken van haar huiswerk. Wimpers zijn door een klein zwart laagje mascara wat langer geworden en we zijn in de vakantie weer een dagje naar de stad gegaan om nieuwe broeken te kopen. Na twee maanden waren deze alweer te kort geworden. De middelbare school voelde als een warm bad. Direct werden er lieve, nieuwe vriendinnen gevonden en ook met de mentor had je een fijne klik. Iedere dag ga je met veel plezier naar school. Je zet je in voor verschillende buitenschoolse activiteiten, zoals kabouter zijn bij de jeugdvereniging tijdens de herfstwandeling, meedoen aan een spinningmarathon voor het goede doel, Pietje spelen voor de kinderen van de collega's van je vader en nog veel meer. Tot nu toe vind je het meestal fijn dat je vader op dezelfde middelbare school rondloopt. Toch handig, als het heel hard regent en hij je schooltas of geknutselde opdrachten met de auto kan meenemen. Je trekt dan ook meer naar je vader toe, wat begrijpelijk is. Hij kent immers iedereen die in jouw wereld rondloopt.
Twee weken geleden had je nog een pittige dag. Fase twee voor je beugel ging beginnen. Ruim anderhalf uur lag je daar verdoofd in de stoel met een oogkap op, zodat je niet te veel mee zou krijgen. Het was erg akelig, maar zoals altijd, hield jij je kranig. De bodverankering zit erin en de komende periode zal er maandelijks weer wat aangedraaid worden, in de hoop dat fase drie minder lang op zich zal laten wachten.
Wat zijn we enorm trots op je!!! Je doet het echt fantastisch. We genieten iedere dag van jouw verhalen en ongezouten mening over alles wat je tegenkomt. We weten dat je mening over ons de komende tijd vast regelmatig zal veranderen van de lieve, behulpzame ouders, naar de vreselijke ouders waar je je voor schaamt en niet mee geassocieerd wil worden. Geeft allemaal niets, ook dan houden we van je ;)

Ons boevenvriendje had een rustiger jaar. Het afgelopen jaar werd je een tiener, al wil je niets horen over deze nieuwe titel. Samen met je voetbalmaatjes won je een beker in een toernooi. Wat een feestje was dat. Je beleefde het ene na het andere voetbalhoogtepunt. Je vond het een enorme eer toen je werd gevraagd om keeper te worden van het selectieteam. Je glunderde van trots, maar besloot toch om (nog) niet op dit aanbod in te gaan. Het zou betekenen dat je alleen nog maar de ballen zou moeten tegenhouden en je genoot er ook nog zo van om als spits er zelf een paar in te knallen. Samen met je vader bezocht je het museum van PSV en je kreeg een rondleiding in het stadion. Enkele maanden later ging je samen met opa en je vader naar een wedstrijd van jullie club kijken. Een moment waar jullie alledrie enorm van genoten hebben. De zondagmiddagen samen met opa en oma voetbal kijken zijn heilig voor je. Heerlijk onderuit gezakt in de luie stoelen en hard juichen door de kamer of mopperen op de tegenstanders en de scheidsrechters. Voetbal is je lust en je leven. Je bent buiten altijd met de bal in de weer en als het slecht weer is, speel je je favoriete spelletjes Fifa op de spelcomputer. We kunnen al je andere speelgoed inmiddels wel wegdoen, daar wordt niet meer naar omgekeken. 
Je grapjes worden harder, stoerder en zijn behoorlijk ad rem. Je geniet dan ook van verschillende cabaretiers en hun kijk op het hedendaagse nieuws. 
Het afgelopen jaar gingen we ook met jou naar 'Marleen' (begeleidster van je grote zus voor haar dyslexie). Er werd door school en door ons getwijfeld of je niet de mildere variant van je zus zou hebben. Gelukkig bleek dit niet het geval. We kwamen wel andere dingen over je te weten. Wat een mooie spiegel is het trouwens. Ik herkende toch wel meer van mezelf dan ik had gedacht, haha.
Het afgelopen jaar ging je voor de eerste keer naar de disco. Samen met je beste vriend en klasgenootjes had je veel plezier, al vond je de muziek wel hard staan. Je had vooral veel gekletst met iedereen en waagde je aan één dansje: 'De Macarena'. 
We zijn heel benieuwd wat het nieuwe jaar je allemaal gaat brengen. Je gaat het vast met veel humor doen en altijd met een lach op je gezicht. Geniet maar weer lekker van al je nieuwe avonturen!

Tot slot kleine Pluis, al is ze met 8 jaar geen klein pluisje meer te noemen. Als een speer behaalde je het afgelopen jaar je zwemdiploma's. We waren erg blij dat ook zwemdiploma-C voor de zomervakantie in de pocket was. Je wist al snel welke andere sport je graag wilde beoefenen. Het werd voetbal, zoals je grote broer. Je tanden begonnen te wiebelen en vielen eruit. Inmiddels zijn enkele plekken alweer opgevuld met stukken 'grote mensentanden'. We merkten dat je het afgelopen jaar ook wat meer de grenzen ging opzoeken. Je toontje werd brutaler en er kwamen wat streken, zoals stiekem met een vriendinnetje snoepjes kopen. Je bent dan ook een typisch derde kind. Wanneer je ergens binnenkomt kan niemand om je heen. Je stuitert aardig rond (volgens je grote zus gaat het vooral om aandacht, haha). Jou is dan ook niets te gek, als ik weer eens met mijn camera wat wil uitproberen. Gekscherend zeggen we samen weleens, dat je mijn fotomodel bent. Het zijn vooral de maffe foto's waar jij met plezier aan meewerkt. Wanneer ik om een andere geposeerde foto vraag, krijg ik een schele blik en de meest rare poses. Toch hebben we veel lol hierom en het is iedere keer een feestje. Je kan er dan ook niet tegen, wanneer er een sombere, verdrietige sfeer hangt of er stiltes vallen. Je wilt graag iedereen aan het lachen maken. Je deed dit ook bij opa tijdens zijn ziektebed. Samen werd er bij het afscheid van elkaar gelachen en geknipoogd. Emoties zijn bij jou lekker uitbundig: stuiterend vrolijk, intens huilen bij verdriet, stampvoetend en schreeuwend boos, trillend bang zijn en alleen maar bij ons willen zijn. Grappig dat we inmiddels iedere emotie bij jou in een paar seconden weer kunnen omdraaien. 
En dan die tafelsommen op school... Ze willen tot je frustratie maar niet in je hoofd blijven zitten. Met veel oefenen gaat het vast goed komen dit jaar. Daar gaan we voor. We zijn trots dat je overal doorzet, nooit opgeeft en zo'n heerlijk meisje bent!

We hadden het afgelopen jaar heel veel mooie uitstapjes en vakanties, die ik helaas hier allemaal niet meer gedeeld heb. Misschien moet onze reis in Denemarken een vervolg krijgen. Alleen het eerste verhaal, de tussenstop, heb ik gepost. De reis zelf had veel toffe herinneringen. Zeker nu er verschillende vragen van vrienden en collega's komen over het prachtige land en wat er met kinderen allemaal te doen is. Naast de reis naar Denemarken gingen we met mijn familie een weekend naar Emmen. Wat een gezellige tijd was dat. Een hele club bij elkaar en saai is het nooit, haha. De ouders van manlief waren in 2022 alweer 60 jaar getrouwd. Er kwam een feest met vrienden en familie. Samen met opa en oma, tante en oom, neefjes en nichtjes gingen we op vakantie naar Texel. De boefjes willen dit komend jaar nog een keer overdoen naar een ander Waddeneiland, want ook 61 jaar getrouwd zijn, vinden ze een prestatie. In de herfstvakantie gingen we nog een paar dagen naar Deventer. Deze kerstvakantie zat er niet veel in. In de eerste week wisselden de zieken elkaar af. 

Helaas was daar ook de verdrietige periode bij het verliezen van mijn vader. De eerste tijd werd ik enorm geleefd met de zorg om hem en daarna alles wat kwam kijken bij en na zijn overlijden.                                                                                                                     

Ik ben mijn zusjes zeer dankbaar dat we deze tijd samen door zijn gekomen! Het rouwen is een proces dat gepaard gaat met vele ups en downs. Het heeft tijd nodig om alles wat we hebben meegemaakt en het gemis een plek te kunnen geven. Gelukkig zijn daar altijd onze drie lieve boefjes en mijn grote steun en toeverlaat, manlief. Zij weten door het grijze wolkje heen mij steeds weer de regenboog te laten zien.

We hopen dat 2023 een geweldig jaar gaat worden. We kijken uit naar volgende maand, waarin de familie weer een beetje groter zal worden en welke steden en landen we weer zullen bezoeken.

Het kan naar mijn idee nu nog, dus wens ik vanaf deze plek iedereen een geweldig mooi en gezond 2023!!

              

Flensburg

Al eerder vierden we vakantie in Denemarken (2017). Onze eerste ervaring met dit land was enorm positief. We maakten toen een rondreis door de drie verschillende delen van het land. Nu besloten we Jutland langer te bezoeken.

We begonnen de reis met een tweedaagse tussenstop in Flensburg. Een noordelijke stad in Duitsland, vlak voordat je de grens naar Denemarken oversteekt. We hadden hier een mooi appartement midden in het centrum met de grappige naam Piratekoje. We bezochten de haven met de speeltuin en we zagen de vele meeuwen, die bij onze boefjes niet erg geliefd zijn.

Al snel wilden ze liever het centrum in om verschillende uitkijkpunten te bezichtigen en de mooie gekleurde huizen te zien.

De huizen waren namelijk prachtige bezienswaardigheden. Er hingen allerlei kunstzinnige attributen aan de huizen en Fien werd verliefd op deze muurschildering. Uiteraard moest deze even geaaid worden.

De volgende dag gingen we naar museum Phänomenta, een echt onderzoeksmuseum. Hier kon druk door de boefjes gepuzzeld en geëxperimenteerd worden.

De volgende dag was het in de ochtend alweer tijd om te vertrekken naar de volgende bestemming. Al snel kwamen we bij de grens, waar we bij de douane gecontroleerd werden. Nu had ik mijn paspoort achterin de kofferbak in mijn tas liggen en moest hier even naar gezocht worden (oeps). Vanuit de achterbank hoor ik zoonlief zingen: 'Sleutels, pinpas, telefoon, telefoon (hh), PASPOORT, creditcard, portemonnee. Heb ik alles nu wel mee ja of nee'. Dank je wel, Jochem Meijer. Zoonlief is een groot fan van deze cabaretier geworden. Al verstond deze beambte het lied niet, hij kon erom lachen en we mochten weer doorrijden. Ik hoefde niet verder te zoeken. Onze eerste bestemming in Denemarken was Fanö. In een volgend blog zal ik hier meer over vertellen. Het verhaal zal over een paar dagen volgen. Zo smeren we de vakantie nog even uit en heb ik meer tijd om foto's uit te zoeken ;) We genieten ook nog even van de laatste vakantieweken.

In Memoriam

Nooit gedacht dat dit mijn eerste blogpost van 2022 zou worden. De trouwste volger van ons blog is er niet meer. Steevast was mijn vader de eerste, die op ieder blogverhaal een reactie gaf. Niet alleen een duimpje dat hij het verhaal leuk vond, maar altijd ging zijn reactie gepaard met een eigen stukje tekst. Bij ieder bezoek aan ons kwam de vraag, wanneer ik weer eens een verhaal op dit blog ging posten. Hij miste de verhalen en vond het leuk om alles te lezen over wat we meemaakten. Hier en daar moest dan ook een foto in zijn eigen archief belanden. Mijn schrijfstijl leek enorm op die van hem. Mijn vader had er vaak exacte data en feitjes bij, die ontbreken hier bij mij nog wel eens. Wie schrijft, die blijft. Een motto dat de afgelopen weken veelvuldig waar gebleken is. Dankzij zijn uitgebreide archief konden we veel prachtig beschreven momenten teruglezen. De vele verhalen die hij zelf heeft geschreven, maar die we ook van anderen krijgen, bieden troost. Ik kan dan ook niet anders, dan hier een verhaal over mijn vader te vertellen. Wie weet hebben onze kinderen hier later ook nog wat leesplezier aan.

Ergens op mijn zolder ligt een boekje, waarin mijn vader beschreef hoe hij mijn komst op 14 januari 1979 beleefd heeft. Mijn oom en tante hadden eerder bij mijn opa en oma bekend gemaakt, dat zij in februari weer een kleinkind rijker zouden worden. Toen mijn oma en opa dit aan mijn vader vertelden, was zijn reactie dat mijn vader en moeder dit nog wat eerder voor ze in petto hadden. Geen rompertjes met teksten of iets dergelijks, maar zoals mijn vader was. In het moment en nog niet nadenkend hoe hij dit nieuws bij zijn ouders ging brengen. Toen mijn ouders 12,5 jaar getrouwd waren, ging er eindelijk een lampje branden. Ik was immers net 13 jaar geworden..

In onze jeugd was mijn vader vaak aan het werk of actief binnen enkele verenigingen. We waren regelmatig op zijn werk te vinden. We kenden ieder hoekje van het gebouw en ook de personeelsleden waren goede bekenden. Hij nam ons mee naar o.a. de Jeugdnatuurwacht. Iedere zondag hadden we een vast programma. In de ochtend gingen we op bezoek bij de opa's en oma's. In de middag was er tijd voor een speeltuin, een rommelmarkt of iets dergelijks. Volgens mijn moeder was het vroeger zo dat waar mijn vader ging, ik ging. 

Hij probeerde me al vroeg deel te maken van één van zijn vele hobby's. Al 50 jaar was hij lid van de schaakvereniging in ons dorp. Ik kom nog steeds niet verder dan het benoemen van de stukken en hoe zij zich over het bord mogen bewegen. De hoop had hij inmiddels op een nieuwe generatie gevestigd, aangezien alle vier zijn dochters weinig belangstelling voor dit spel toonden.

Mijn vader uitte zich ook op creatief gebied. Op jonge leeftijd kon hij al prachtig tekenen. Ik hoop ergens tussen al zijn dozen met bewaarde materialen nog mooie tekeningen te vinden. Onderstaande tekening maakte hij in 1984 voor de geboorte van mijn tweelingzusjes. Ik schopte het bij het vak tekenen niet verder dan een afgerond examen op de Havo. De kunstacademie leek me niet aan mij besteed. Ik ging liever de sociale kant op van leerkracht of maatschappelijk werker. Creativiteit uit ik niet meer op papier, maar liever in handwerken. Uiteindelijk ging ik mijn vader achterna en belande in het onderwijs.

Naast schrijven was ook fotografie een hobby waar mijn vader zich mee bezig hield. In onze jeugd werden er vooral vele dia's gemaakt. Op avonden werden deze op een scherm in de woonkamer bekeken. We gaven mijn vader voor zijn huwelijk met zijn tweede vrouw een fototoestel. Het toestel ging overal mee naartoe. Bij alles wat hij mooi vond en zag, werd het toestel uit zijn zak gehaald. Stiekem ben ik benieuwd hoeveel foto's hij inmiddels op zijn harde schijf had staan of dat hij, net als ik, meerdere externe schijven nodig had. Dit jaar ben ik voorzichtig begonnen met uitbreiden van mijn hobby fotografie. Op mijn allereerste fotoshoot kwam, zoals verwacht, als eerste de reactie van mijn vader:

'Super!! Je bent al een echte topfotograaf geworden. Ik hoop nog vaak foto's van jou hier op Facebook te mogen zien '

Trots is een woord dat in me opkomt. Zijn lieve zeven kleinkinderen waren absoluut zijn grootste trots. Hij wilde graag weten wat ze allemaal meemaakten. Niets was hem te gek. Hij hield er zo enorm van om met ze te dollen en geintjes uit te halen. Hij kon dan ook altijd erg smakelijk lachen om alle streken, die zij uithaalden. Wellicht herkende hij een stukje van zichzelf hierin. Op de verjaardagen van de kleinkinderen zorgde hij ervoor dat hij er als eerste was, net als een digitale felicitatie direct na middernacht. Hij probeerde er op die momenten te zijn, aangezien hij niet om de hoek woonde. Wat zal de verjaardag van je jongste kleinkind deze week weer een lastig moment zijn. Met je luide stem kwam je al zingend de kamer binnen. Wat zal het feestje stil voelen zonder jou. Die luide vriendelijke stem was overigens niet altijd prettig. In onze tienerjaren en de pubertijd hebben we regelmatig onderuit geschoven in een stoel gehangen of wilden we door de grond zakken om hier niet mee geassocieerd te worden. Je geliefde koor zal je stem dan ook vast missen.

Een ander moment van trots was kwam op 26 april 2018. Je kreeg toen een welverdiend lintje uitgereikt. Niet alleen jij straalde die dag, ook wij waren zo enorm trots op je. Verscholen in het theater kwamen we als verrassing tevoorschijn. Hier heb ik eerder een blog aan gewijd. Het verhaal is te lezen op deze link 

De schok was groot, toen ik op 16 mei (de verjaardag van René) op het schoolplein stond om met mijn klas op de klassenfoto te gaan en een telefoontje kreeg. Je was per ambulance naar het ziekenhuis gebracht vanwege een herseninfarct. We wisten op dat moment niet hoe het met je ging. Samen met mijn drie zusjes reden we naar Veldhoven. Ook jij was enorm geschrokken en wist niet wat je was overkomen en hoe het verder met je zou gaan. We gaven de hoop niet op en bedachten allerlei mogelijkheden om in de toekomst je bezigheden voort te kunnen zetten. Je lichaam had echter andere plannen. Het wilde wel vechten, maar het had er de kracht niet voor. Je kreeg de ene na de andere klap te verduren. Je probeerde ons gerust te stellen, door in onze handen te knijpen, knipogen te geven en te glimlachen. Je begreep alles wat we tegen je zeiden. De kleinkinderen kwamen na een aantal dagen op bezoek. Je hebt je voor hen nog één laatste keer sterk gehouden. We kregen in de gaten dat je met een dikke knuffel, knipogen en lachjes afscheid van ze aan het nemen was. Je sliep steeds meer en de kneepjes in onze handen werden zachter. Je bent rustig ingeslapen.

Overweldigend waren de reacties op je overlijden. We ontvingen (en ontvangen nog steeds) ontelbare reacties. Zelfs in de winkel word ik aangesproken: 'U bent toch de dochter van..' Er worden prachtige verhalen over je geschreven en wat vind ik het enorm spijtig dat je ze niet meer kunt lezen. Er dragen zoveel mensen je een warm hart toe. Dit bleek ook tijdens de afscheidsdienst. Na een begrafenis zei je regelmatig: 'Het zat er goed vol'. Dit was bij jou echt niet anders. De dienst begon zelfs tien minuten later om iedereen een plekje te kunnen geven. We hebben alles precies kunnen doen, zoals jij dat voor ogen had bij je afscheid. We kunnen hier op een mooie manier op terugkijken. 

Het gemis is onbeschrijflijk groot. Gisteravond nog rond 22.00 uur keek ik steeds naar de tuindeur. Rond die tijd zou je standaard op maandagavond op onze tuindeur kloppen en naar ons zwaaien, een teken dat je weer met de auto drie kwartier naar huis zou gaan rijden. Eerder op de avond had je dan al een kopje koffie gedaan en waren we weer helemaal bijgepraat. Op deze manier bleef je op de hoogte van het wel en wee van je oude vertrouwde dorp en alles wat er bij je kinderen en kleinkinderen gebeurde. Het is zo onwerkelijk allemaal, hoe snel dit gegaan is. Er zal veel tijd overheen moeten gaan om dit een plek te kunnen geven. Er zijn zoveel herinneringen, die een lach maar ook tranen opleveren.

Oef, en wat is het nu lastig om dit verhaal te publiceren. Ik weet dat er nu geen eerste reactie van jou hier meer op zal volgen. 

Lieve pap, ik ben ongelooflijk trots dat ik jou mijn vader mag noemen!! De herinneringen aan jou zullen we in ieder geval levend houden. Ik zou je nog zoveel willen zeggen en je laten zien. Ergens weet ik dat je met veel liefde bij ons allemaal zult zijn.