Opgesplitst

Vandaag besloten we ons een dagje op te splitsen. Manlief ging met de kleinste twee boefjes naar 'Ouwehands Dierenpark' en ik ging samen met onze oudste boef naar de stad. Ze wilde graag weer eens samen shoppen en lunchen. Ze had van haar verjaardag nog cadeaubonnen over en bovenaan haar lijstje stond ook een bezoek aan de snoepwinkel. Na een lange zoektocht in de speelgoedwinkel vond ze haar cadeau (helaas werd het een Vtech dagboek), maar het was haar bon en haar keuze, dus liet ik het maar gaan. Daarna genoten we samen van een heerlijke chocolade fondue. Uiteindelijk kwamen we de snoepwinkel uit met een grote zak snoep.

Een doggybag maken voor haar broertje en zusje.

Broerlief miste zijn grote zus vreselijk in de dierentuin. Bij de eerste klimpartij durfde hij al niet meer alleen naar beneden. Hij zei ook meteen:"Suze geeft mij anders altijd een kontje". De kleintjes hadden samen wel veel plezier samen in de RavotApia, een grote overdekte speeltuin. Bij de dieren hadden de boeven veel te vertellen. Bij de tijger waarschuwde de grote broer zijn kleine zusje dat ze hem niet mocht kietelen (Dat is een van zijn favoriete boekjes "Kietel nooit een tijger"). De giraffen kwamen erg dichtbij. Ze bleven ze maar begroeten:"Hallo, hallo girafje, hallo". De zeeleeuwenshow 'Elements' was ook een enorm succes. Op de eerste rij zat de kleine kerel stoer te wachten op de voorstelling, terwijl zijn kleine zusje in de rugzak lag te slapen. Bij de opkomst van de eerste zeeleeuw ging er meteen een enorme plens water over de boeven heen. Ons kereltje schrok zich wild en de schone slaapster schrok wakker. Daarna hebben ze voor alle kunstjes van de zeeleeuwen geklapt. 

We hopen morgen nog een keer in de stad terecht te komen, wanneer de koning de tentoonstelling over Jheronimus Bosch "Visioenen van een genie" komt openen.

Kinderboekenmuseum

Onze boefjes zijn alle drie op hun eigen manier boekenwurmpjes. De oudste wil heel graag leren lezen, de middelste wordt heel graag voorgelezen en de jongste houdt van zelf bladeren (en waar mogelijk losscheuren). Het leek ons dan ook een goed plan met alle boeven naar het kinderboekenmuseum in Den Haag te gaan. Manlief had een tijd geleden oudste boef al eens kennis laten maken met deze geweldige plek, maar ze wilden allebei toch graag weer mee.
Er waren drie tentoonstellingen te bekijken: Kikker, Papiria en ABC met de dieren mee. Voor iedereen was er wederom genoeg te ontdekken. We begonnen met Kikker. Dat blijft gewoon altijd leuk. Het bos was wel wat spannend, maar ze zijn er allemaal doorheen gegaan. Natuurlijk moest er even gesprongen worden als Kikker op de trampoline. De verhalen van Max Veldhuis blijven onze kinderen aanspreken.

Grote zus speelt een voorstelling voor middelste boef.

Daarna was het tijd om Papiria te redden van de Inktvraat. Gewapend met haar "Slurper" ging onze grootste boef de strijd aan. Ze had nog wel hulp nodig bij het uitvoeren van de opdrachten, maar dat mocht de pret niet drukken. In een kamertje kon ze zelf een verhaal verzinnen en opnemen. Na de opname kon ze haar verhaal meteen beluisteren. Ze lag helemaal in een deuk bij het horen van haar eigen verhaal. Ondertussen konden de twee kleintjes naar hartenlust het museum verkennen. Samen in een ei zitten, stappen op lichtgevende stippen, een kerstboom onderzoeken of even rustig een boekje lezen. Het kon niet op.

Luisteren naar een spannend verhaal.

Muren die bestaan uit kinderboeken.

Heksensoep maken.

Gezellig samen dineren.

De laatste tentoonstelling was voor alle boeven geweldig. In 'ABC met de dieren mee' maakten de boefjes een reis door de verhalen van de verschillende prentenboeken. Onze brandweerjongen was niet weg te slaan bij de brandweerauto van Spuit Elf. Ons kleinste meisje had haar eigen glijbaantje bij Nijntje en natuurlijk de telefoons met de verhalen van Kikker. De oudste boef bracht ieder dier zijn eigen letterpannenkoek, maar ook het verhaal van Rupsje Nooitgenoeg moest helemaal worden nagespeeld. Ze speelde een poppenkast met Kikker voor haar broer en zus.

Waar is Dikkie Dik?

Een grote hobby van Pluis is... bellen.

Hoe kon het ook anders. Zoonlief dook de brandweerauto in.

De rups kroop uit haar cocon en werd een...

Wonderschone vlinder.

Kleine pluis was vanmiddag kleine ijsbeer.

Een hele middag spelen en speuren tussen verhalen en boeken was een feest voor ons allemaal.

K3'tjes

Een paar weken geleden vroeg een vriendinnetje van dochterlief of ze samen met nog een vriendinnetje mee wilde doen aan Idols, een zang- en danswedstrijd in een naastgelegen dorp. Onze partyanimal vond het een hele eer. De rollen werden verdeeld, de kleding werd op elkaar afgestemd en het lied '10.000 luchtballonnen van K3' werd ingestudeerd. Vanmorgen werd dochterlief een beetje zenuwachtig. De meiden zouden de ander in hun K3-rol voorstellen aan het publiek. Ze vergat echter steeds de naam van degene die ze moest aankondigen. Ze bleef maar vragen:"Wie moet ik aankondigen?".
Om half twee vertrokken we van huis en ze trof in de zaal de andere twee k3'tjes. Ze hoefden niet lang te wachten. Ze mochten het spits afbijten.

Het ging super!!! Boevenbroertje (in zijn favoriete Gruffalo-pak) en het jongste boefje kwamen hun zus en de vriendinnen aanmoedigen. Zoonlief kwam al huilend de zaal binnen, maar al snel vond hij zijn zus en hij kon veilig bij haar op schoot naar de andere optredens kijken.

Kleine Pluis hing bij haar vader (in koala-pak) als een kangoeroe in de buidel. Zij had het daar prima naar haar zin. Ze kreeg van haar zus een bekertje ranja en een zakje chips. Hier wist Pluis wel raad mee.

Na alle optredens van de overige kandidaten, hofkapel, jeugdprins en andere blaaskapellen hadden de meiden nog een optreden bedacht om de jury mee te imponeren. Gewapend met pompoms en rode pruiken deden zij het slotlied 'Hokiepokie'. 

Enthousiast kwamen ze na het zingen en dansen van het podium af. Ze hadden gezien dat zelfs de jury meedanste. 

De jury ging in beraad. De meiden mochten de tweede prijs in ontvangst nemen voor hun optreden als K3. Ze kregen een beker, confetti, cadeaubon en vooral applaus van het publiek. Het voordeel van twee keer meedoen, was dat je ook twee keer een prijs in ontvangst mocht nemen. Ze mochten nogmaals de tweede prijs in ontvangst nemen voor hun 'Hokiepokielied'. De organisatie had dit heel goed aangepakt. Voor iedereen de tweede prijs en natuurlijk kon er maar één de winnaar zijn. Dochterlief vond het eigenlijk helemaal niet erg dat ze tweede waren geworden. De beker van de eerste prijs was een wisselbeker en de bekers van de tweede prijs waren dit niet. Ze kon nu de gewonnen bekers gelukkig gewoon houden. 

De meiden deden het fantastisch! De bekers gingen bij thuiskomst eerst op de schouw om ze daarna mee naar boven te nemen en op haar nachtkastje te zetten. Haar eerste verdiende bekers.

Tja, dan komen we weer bij de vraag: 'Van wie heeft ze het toch'? Manlief imiteerde vroeger vaak Urbanus en hij vindt het nog steeds leuk om op te treden. Ik heb dat wat minder. Ik ga nu iets bekennen. Tijdens mijn basisschoolperiode deed ik met drie vriendinnen ook mee aan een playbackshow in het partycentrum om de hoek. Wij deden de meidengroep Frizzle Sissle na met hun lied: 'Alles heeft een ritme' (klik). Ik weet niet meer op welke plaats we zijn geëindigd. In ieder geval niet in de top drie en een beker of medaille heb ik hier dus niet meer als aandenken van. Ik weet wel dat mijn vader na de wedstrijd van één van zijn kinderen altijd zei, dat hij het juryrapport stiekem had gezien en wij echt op de vierde plaats stonden. Helaas heb ik geen glimp van het juryrapport gezien, maar ons meisje was dolgelukkig met de tweede prijs en wij zijn dat zeker ook!

Boevenbroertje

Boevenbroertje heeft er een nieuwe hobby bij. Hij vindt het heerlijk om zijn zusjes af en toe te plagen. Wanneer zijn oudste zus een prachtige kleurplaat aan het inkleuren is, kan hij het niet laten er even zijn tekenkunsten op los te laten.

Ook de Lego van zijn zus is regelmatig het doelwit. Alle poppetjes worden onthoofd en gebouwen krijgen een hele andere uitstraling.

Het leukst vindt hij het om zijn kleinste zusje op te jagen. Hij rent achter haar aan en roept 'kooi, kooi'  (geen idee wat hij daarmee bedoelt) en ze belandt regelmatig op de grond. Gelukkig kan ze er meestal om lachen.

Gelukkig zijn er ook héél veel momenten dat ze het samen goed kunnen vinden, zoals vandaag in  Mega Speelstad in Malle. Als een schaduw verkent hij met zijn grootste zus alle klimbanen. En of deze baan nu voor 6 jaar en ouder is, maakt voor hem niet uit.

Hoe erg ze aan elkaar gehecht zijn, bleek toen onze oudste boef verdrietig uit de ballenbak kwam. Een paar jongens hadden haar als mikpunt gebruikt. In alle commotie waren ze elkaar kwijtgeraakt en terwijl ik oudste boef aan het troosten was, had zoonlief een andere uitgang ontdekt. Na het troosten ging zijn zus weer naar hem op zoek. We konden hem echter niet meteen vinden. Zus kwam met dikke tranen, want haar broertje was kwijt. Ook ik kreeg het wat benauwd, want ik zag hem ook niet meer bij zijn vader en jongste zusje. Toen we een ronde wilde lopen om hem te zoeken werd er omgeroepen: "Een jongetje in een legerbroek en blauw shirt is zijn mama kwijt". Wij wisten direct om welk jongetje het ging. Toen broer en zus werden herenigd, kwamen de tranen en vlogen ze elkaar om de nek. Ze doken daarna samen direct weer de luchtkussens op. Over de broek zal ik deze week nog een blogpost maken. Die verdient een eigen verhaal.

En wat zijn ze samen toch schattig als ze knock-out in slaap vallen na een inspannende dag.

Partyanimal

Onze oudste boef heeft de smaak van het carnaval te pakken. Gisteren bezocht ze de kinderoptocht in het dorp, waar haar neefje en tante meeliepen. Toen ze richting huis ging, vond ze het wel gezellig om nog met haar tantes en neefjes en nichtje te hossen. Toen haar tante vroeg of ze meeging naar het partycentrum twijfelde ze dan ook geen minuut.
Vandaag was de grote optocht in het dorp en ook deze moest ze zien. Uit voorzorg nam ze haar tasje mee om al het snoepgoed op te vangen en ze trok haar Sneeuwwitjejurk aan voor het geval ze ergens nog ging feesten.

Zoonlief haalde twee gebeurtenissen door elkaar. Het gooien van het snoepgoed en het eten van oliebollen bij oma na afloop van de optocht. Hij wilde alvast vooruit, omdat oma bij de optocht snoepjes ging gooien. Toen hij de luide muziek hoorde, besloot hij in de kinderwagen te gaan zitten. Voorop in de stoet rijdt altijd de brandweerwagen. Hier keek zoonlief zijn ogen uit. Voor hem kon de optocht daarna ook wel afgelopen zijn. Hij had zijn favoriet gekozen.

De kinderwagen was voor hem een uitkomst. Wanneer de praalwagens te spannend waren of er werd gegooid met confetti, kon hij zich onder de kap verstoppen.

Zijn kleine zusje kon in de draagzak bij haar vader op de rug. Zo kon ze alles goed zien. Zij genoot met volle teugen van alle pracht en praal.

Onze oudste boef verzamelde alle confetti en het snoepgoed in haar tasje om het vervolgens weer terug te gooien naar de stoet.

Natuurlijk antwoordde ze volmondig 'Ja', toen haar tante vroeg of ze weer mee in de polonaise naar het partycentrum ging. Toen ze samen met haar neefje daar met serpentines en spuitbussen met smerig kleverig spul in de weer was, vertelde ze tegen haar neefje dat haar moeder te serieus is om hieraan mee te doen. Die kan ik dus maar mooi weer in mijn zak steken. Toen alle feestgangers weer thuis waren, kwam oma met heerlijke oliebollen (door de boefjes al eens eerder opibollen en oma's bollen genoemd). Ons kleinste boefje vond ze héérlijk en ze likte er haar bord bij af.

We zullen morgen eens kijken wat de feestplannen van oudste boef zijn.